top of page

Bible Readings for Sunday October 15th, 2023

Ե․ ԿԻՐԱԿԻ ԽԱՉՎԵՐԱՑԻ

FIFTH SUNDAY OF THE EXALTATION OF THE HOLY CROSS

Եսայի 19:1-11; Գաղատացիներուն 2:1-10; Մարկոս 12:35-44

Isaiah 19.1-11, Galatians 2.1-10, Mark 12.35-44



Եսայի 19:1-11 Ահա Տէրը թեթեւագնաց ամպի վրայ նստած Եգիպտոս պիտի գայ: Անոր դիմաց Եգիպտոսի կուռքերը պիտի դողան, եգիպտացիներու սիրտը պիտի հալի: Եգիպտացիները եգիպտացիներուն դէմ պիտի ելլեն, եղբայրը եղբօր դէմ պիտի պատերազմի եւ ընկերը՝ իր ընկերոջ դէմ, քաղաքը քաղաքի դէմ եւ թագաւորներ թագաւորներու դէմ: Եգիպտացիներ իրենց հոգեկան կորովը պիտի կորսնցնեն, որովհետեւ անոնց ծրագիրները պիտի խառնեմ, ուստի անոնք խորհուրդ պիտի ուզեն իրենց աստուածներէն ու կուռքերէն, ոգեհարցներէն ու վհուկներէն: Խստասիրտ տէրերու ձեռքը պիտի մատնեմ զիրենք, անգութ թագաւորներ պիտի տիրեն անոնց,- կ’ըսէ Երկնային Զօրքերու Տէրը: Եգիպտացիներ գետափնեայ ջրակոյտերէն պիտի խմեն իրենց ջուրը, որովհետեւ Նեղոսը պիտի նուազի ու ցամքի: Նեղոսէն բացուած առուները պիտի ճահճանան եւ ամբողջ գետը պիտի ցամքի. բոլոր մարգագետինները, եղէգնուտներն ու պրտուի շամբուտները եւ մամուռով պատուած մարգագետինները պիտի չորնան: Նեղոսի շուրջը աճած ամէն կանաչութիւն, եւ գետեզրին մշակուած բոլոր արտերը խորշակահար պիտի չորնան: Նեղոսի ձկնորսներն ու բոլոր կարթընկէցները պիտի տրտմին ու հեծեն, ցանցորդներն ու ուռկանաւորները սուգ պիտի ընեն: Նրբահիւս կտաւագործներն ու բեհեզ գործողները պիտի անճրկին, բոլոր վարպետ արհեստաւորները եւ գարեջրագործները պիտի տրտմին եւ յուսալքուին: Արդարեւ յիմար են Տայանիսի իշխանները, փարաւոնին իմաստուն կոչուած խորհրդականները, որոնք յիմար խորհուրդներ կու տան: Isaiah 19.1-11 An oracle concerning Egypt. See, the Lord is riding on a swift cloud and comes to Egypt; the idols of Egypt will tremble at his presence, and the heart of the Egyptians will melt within them. I will stir up Egyptians against Egyptians, and they will fight, one against the other, neighbor against neighbor, city against city, kingdom against kingdom; the spirit of the Egyptians within them will be emptied out, and I will confound their plans; they will consult the idols and the spirits of the dead and the ghosts and the familiar spirits; I will deliver the Egyptians into the hand of a hard master; a fierce king will rule over them, says the Sovereign, the Lord of hosts. The waters of the Nile will be dried up, and the river will be parched and dry; its canals will become foul, and the branches of Egypt’s Nile will diminish and dry up; reeds and rushes will rot away. There will be bare places by the Nile, on the brink of the Nile; and all that is sown by the Nile will dry up, be driven away, and be no more. Those who fish will mourn; all who cast hooks in the Nile will lament, and those who spread nets on the water will languish. The workers in flax will be in despair, and the carders and those at the loom will grow pale. Its weavers will be dismayed, and all who work for wages will be grieved. The princes of Zoan are utterly foolish; the wise counsellors of Pharaoh give stupid counsel. How can you say to Pharaoh, ‘I am one of the sages, a descendant of ancient kings’? Գաղատացիներուն 2:1-10 Այնուհետեւ, տասնըչորս տարի ետք կրկին Երուսաղէմ գացի Բառնաբասին հետ, Տիտոսն ալ միասին առնելով: Գացի, որովհետեւ Աստուած յայտնեց որ երթամ: Այնտեղ, Երուսաղէմի եկեղեցիին զեկոյց տուի հեթանոսներուն մէջ կատարած քարոզութեանս մասին: Առանձնաբար զեկոյց տուի նաեւ եկեղեցւոյ ղեկավարներուն, որպէսզի զուր տեղը աշխատած չըլլամ եւ չաշխատիմ: Անոնք բնաւ չստիպեցին որ թլփատուի ինծի ընկերացող Տիտոսը, որ հեթանոս Յոյն մըն էր: Թլփատութիւն պահանջողները քանի մը կեղծ քրիստոնեաներ էին, որոնք հաւատացեալներու շարքերուն մէջ սպրդած էին՝ Յիսուս Քրիստոսով մեր ունեցած ազատութիւնը լրտեսելու եւ մեզ Մովսիսական օրէնքներու ծառայութեան մէջ պահելու համար: Բայց վայրկեան մը իսկ տեղի չտուինք անոնց, որպէսզի վստահ ըլլաք՝ թէ ճշմարիտ էր ինչ որ ձեզի քարոզեցինք: Գալով անոնց՝ որոնք եկեղեցւոյ ղեկավարները կը համարուէին, ինծի համար բնաւ կարեւորութիւն չունի թէ անցեալին ի՛նչ եղած են անոնք: Աստուած մարդոց միջեւ խտրութիւն չի դներ: Արդ, ղեկավար համարուած այդ առաքեալները ոեւէ նոր բան չըսին ինծի այս մասին: Ընդհակառակը, երբ տեսան թէ Աստուած ինծի վստահած է հեթանոսներու քարոզութիւնը, ինչպէս Պետրոսի յանձնած էր Հրեաներու քարոզութիւնը –որովհետեւ Աստուած ինչպէս Պետրոսի առաքելութիւնը յաջողցուց Հրեաներուն մէջ, նոյնպէս ալ իմ առաքելութիւնս յաջողցուց հեթանոսներուն մէջ–, այն ատեն՝ Յակոբոս, Կեփաս եւ Յովհաննէս, որոնք եկեղեցւոյ սիւները կը համարուէին, ճանչցան Աստուծմէ ինծի տրուած շնորհքը, իմ եւ Բառնաբասի ձեռքը թօթուելով հաւանութիւն տուին որ մենք հեթանոսներուն մէջ աշխատինք, իսկ իրենք՝ Հրեաներուն: Միայն խնդրեցին, որ Երուսաղէմի աղքատներուն օգնել չմոռնանք. բան մը, որուն համար ես սրտանց աշխատեցայ: Galatians 2.1-10 Then after fourteen years, I went up again to Jerusalem with Barnabas, taking Titus along with me. 2 I went up in response to a revelation. Then I laid before them (though only in a private meeting with the acknowledged leaders) the gospel that I proclaim among the Gentiles, in order to make sure that I was not running, or had not run, in vain. But even Titus, who was with me, was not compelled to be circumcised, though he was a Greek. But because of false believers secretly brought in, who slipped in to spy on the freedom we have in Christ Jesus so that they might enslave us— we did not submit to them even for a moment so that the truth of the gospel might always remain with you. And from those who were supposed to be acknowledged leaders (what they actually were makes no difference to me; God shows no partiality)—those leaders contributed nothing to me. On the contrary, when they saw that I had been entrusted with the gospel for the uncircumcised, just as Peter had been entrusted with the gospel for the circumcised (for he who worked through Peter making him an apostle to the circumcised also worked through me in sending me to the Gentiles), and when James and Cephas and John, who were acknowledged pillars, recognized the grace that had been given to me, they gave to Barnabas and me the right hand of fellowship, agreeing that we should go to the Gentiles and they to the circumcised. They asked only one thing, that we remember the poor, which was actually what I was eager to do. Մարկոս 12:35-44 Յիսուս տաճարին մէջ ուսուցանելու ընթացքին հարցուց ժողովուրդին. – Օրէնքի ուսուցիչները ի՞նչպէս կ’ըսեն՝ թէ Քրիստոս Դաւիթի Որդին է, երբ Դաւիթ ինք Սուրբ Հոգիէն ներշնչուած՝ կ’ըսէ.- «Տէրը ըսաւ իմ Տիրոջս.- Աջ կողմս նստէ, մինչեւ թշնամիներդ ոտքերուդ տակ դնեմ որպէս պատուանդան»: Եթէ Դաւիթ զայն Տէր կը կոչէ, ինչպէ՞ս ուրեմն Քրիստոսը անոր որդին է: Ժողովուրդը հաճոյքով մտիկ կ’ընէր Յիսուսի, որ իր ուսուցումները շարունակելով, կ’ըսէր.

– Զգո՛յշ եղէք Օրէնքի ուսուցիչներէն, որոնք կը սիրեն փառաւոր զգեստներով շրջիլ, հրապարակներու վրայ մարդոցմէ յարգալիր բարեւներ ընդունիլ, ժողովարաններու մէջ առաջին աթոռները գրաւել եւ ընթրիքներու ընթացքին՝ պատուոյ տեղերը: Մէկ կողմէ այրիներուն տուները անոնց ձեռքէն կը յափշտակեն, իսկ միւս կողմէ կեղծաւորութեամբ իրենց աղօթքը կ’երկարեն: Ասոր համար աւելի՛ խիստ դատապարտութիւն պիտի ընդունին: Յիսուս կեցած էր տաճարի գանձանակին մօտ եւ կը դիտէր ժողովուրդը, որ դրամ կը նետէր գանձանակին մէջ: Շատ մը հարուստներ մեծ գումարներ նետեցին: Աղքատ այրի մըն ալ եկաւ եւ նետեց երկու լումայ, որ դահեկան մը կ’ընէ: Յիսուս մօտը կանչեց իր աշակերտները եւ ըսաւ անոնց.

– Վստա՛հ գիտցէք, որ այս թշուառ այրին բոլորէն շատ դրամ նետած եղաւ գանձանակին մէջ, որովհետեւ միւսները իրենց աւելորդ գումարներէն նետեցին, մինչ անիկա, հակառակ չքաւոր ըլլալուն, ինչ որ ունէր՝ նետեց, իր ամբո՛ղջ ապրուստը: Mark 12.35-44 While Jesus was teaching in the temple, he said, ‘How can the scribes say that the Messiah is the son of David? David himself, by the Holy Spirit, declared, “The Lord said to my Lord, ‘Sit at my right hand until I put your enemies under your feet.’” David himself calls him Lord; so how can he be his son?’ And the large crowd was listening to him with delight.

As he taught, he said, ‘Beware of the scribes, who like to walk around in long robes, and to be greeted with respect in the marketplaces, and to have the best seats in the synagogues and places of honor at banquets! They devour widows’ houses and for the sake of appearance say long prayers. They will receive the greater condemnation.’ He sat down opposite the treasury and watched the crowd putting money into the treasury. Many rich people put in large sums. A poor widow came and put in two small copper coins, which are worth a penny. Then he called his disciples and said to them, ‘Truly I tell you, this poor widow has put in more than all those who are contributing to the treasury. For all of them have contributed out of their abundance, but she out of her poverty has put in everything she had, all she had to live on.’


3 views0 comments

Recent Posts

See All

Comments


bottom of page